Моиему маҷлис май хӯбии се чори сода

ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده

Ман дар миёнаи перии дайнро ба бод дода

من در میانه پیری دین را به باد داده

Маҷлиси миёни бустони гул бо сабо ба бозӣ

مجلس میان بستان گل با صبا به بازی

Наргис ба нози хуфта , сарви сеӣ ситода

نرگس به ناز خفته، سرو سهی ستاده

Хубон ба бода хӯрдан , ман ҷуръаи нӯши маҷлис

خوبان به باده خوردن، من جرعه نوش مجلس

Ҳар ҷуръае ки хӯрдаи сар бар замини ниҳода

هر جرعه ای که خورده سر بر زمین نهاده

Ман бе хабари зи соқии вази чашми ман ба маҷлис

من بی خبر ز ساقی وز چشم من به مجلس

Чун ҷуръаҳои мисатони хӯни хури биҷои бода

چون جرعه های مستان خون خور بجای باده

Соқӣ , чу ман зи бодаи маст ва хароб меРом

ساقی، چو من ز باده مست و خراب میرم

Бифирист хишти гӯрам , бустони суфоли бода

بفرست خشت گورم، بستان سفال باده

Сероб хӯнаст доим зон мезанад ба сурхӣ

سیراب خونست دایم زان می زند به سرخی

Он сабза кат барояд гирди лабони сода

آن سبزه کت برآید گرد لبان ساده

Мӯят ба зулф дар ҳам на хостаҳ на хуфта

مویت به زلف در هم نه خاسته نه خفته

Чашмат ба хоби мастии неи бастаи неи кушода

چشمت به خواب مستی نی بسته نی گشاده

Зон дам ки дид халқӣ мастона хуфту хезиш

زان دم که دید خلقی مستانه خفت و خیزش

Мо ҷоءи кули шайъи рأсои алии бнодаҳ

ما جاء کل شی رأسا علی بناده

Чун ростаст охир бо ту тариқи хусрав

چون راست است آخر با تو طریق خسرو

ӯ номуроди мискини ту шӯхи худ мурода

او نامراد مسکین تو شوخ خود مراده