Мадори ҷони ман аз баҳри ҷони мо рӯза

مدار جان من از بهر جان ما روزه

Аз онкии ҷонӣу ҷонро диҳад ънои рӯза

از آنکه جانی و جان را دهد عنا روزه

Лаби пар аз майу гӯйӣ ки рӯза ме дорам

لب پر از می و گویی که روزه می دارم

Ту худ бигӯӣ ки бошад чунин равои рӯза

تو خود بگوی که باشد چنین روا روزه

Агар ту рӯза барои худоӣ май дорӣ

اگر تو روزه برای خدای می داری

Мадор беш барои худоиро рӯза

مدار بیش برای خدای را روزه

зи дида сохтаам шарбатӣ , вале нахурӣ

ز دیده ساخته ام شربتی، ولی نخوری

Агар ба рӯзаи турои хуш буд , хушо рӯза

اگر به روزه ترا خوش بود، خوشا روزه

Як абрӯят нагарм , рӯзаи гирам аз паии васл

یک ابرویت نگرم، روزه گیرم از پی وصل

Ба дидани ма абрӯ кунам қазои рӯза

به دیدن مه ابرو کنم قضا روزه

Бабради тишнагии халқро ки аз лаби ту

ببرد تشنگی خلق را که از لب تو

Ба оби чашма ҳайвон шуд ошнои рӯза

به آب چشمه حیوان شد آشنا روزه

Ба навҳа кард лаболаби лабони хусрав ро

به نوحه کرد لبالب لبان خسرو را

Фқоъ аз он лаби ширини кушод то рӯза

فقاع از آن لب شیرین گشاد تا روزه