Чу буии зулфи ту ҳамроҳӣ сабо карда

چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

Рабӯдаи ҷони зи ману колбуд раҳо карда

ربوده جان ز من و کالبد رها کرده

Паноҳи сӯзиши бечорагон шудаи зулфат

پناه سوزش بیچارگان شده زلفت

Ки дар канораи хуршеди такя ҷо карда

که در کناره خورشید تکیه جا کرده

Кулоҳи ту ки шудаи каҷи зи боди раъное

کلاه تو که شده کج ز باد رعنایی

Ҳазор перҳани ошиқон қабо карда

هزار پیرهن عاشقان قبا کرده

Ба як хаданг ки бикшод наргиси мастат

به یک خدنگ که بگشاد نرگس مستت

Дилами зи синау ҷонами зи тан раҳо карда

دلم ز سینه و جانم ز تن رها کرده

Ту ҳечгоҳ надидӣ маро ба чашми накӯ

تو هیچگاه ندیدی مرا به چشم نکو

Миннати ниҳони зи паии чашми бад дуо карда

منت نهان ز پی چشم بد دعا کرده

Хаёлати омада ҳар дам ба пурсиши дили ман

خیالت آمده هر دم به پرسش دل من

Давиди ашки маниши пеш , марҳабо карда

دوید اشک منش پیش، مرحبا کرده

Сипедаи дами ту ба хоб ва маро бикушта зи рашк

سپیده دم تو به خواب و مرا بکشته ز رشک

Мароғаҳо ки ба гирди рахт сабо карда

مراغه ها که به گرد رخت صبا کرده

Чу шукр дидани рӯят надидаам ҳиҷрон

چو شکر دیدن رویت ندیده ام هجران

Ба нонамӯдани рӯяти маро сазо карда

به نانمودن رویت مرا سزا کرده

Уқубатӣ ки ба шабҳои ҳиҷр дид дилам

عقوبتی که به شبهای هجر دید دلم

Ситорагонро бар хештан гўо карда

ستارگان را بر خویشتن گوا کرده

Хаёли ту ки азуи ғарқ хӯн шудам ҳар чанд

خیال تو که ازو غرق خون شدم هر چند

Миёни хӯни дили хусрав ошно карда

میان خون دل خسرو آشنا کرده