Чашмат ки миён хоб нозаст

چشمت که میان خواب نازست

ё раб ки чаҳ шӯху длнўозст

یا رب که چه شوخ و دلنوازست

Ҳар лаҳзаи зи неши ғамзаи ту

هر لحظه ز نیش غمزه تو

Сад рахна ба рӯза ва намозаст

صد رخنه به روزه و نمازست

Хӯнҳо ҳама хӯрд , ин чаҳ шакласт ?

خونها همه خورد، این چه شکل است؟

Дилҳо ҳамаи барад , ин чаҳ нозаст ?

دلها همه برد، این چه نازست؟

Маҳмӯд ба хок шуд ҳанузаш

محمود به خاک شد هنوزش

Дили сӯй киришма Аёзаст

دل سوی کرشمه ایازست

Шабҳо ғами худ ба шамъ гӯям

شبها غم خود به شمع گویم

Кӯ низ з муҳаррамон розаст

کو نیز ز محرمان رازست

Сӯзанда касем нест ҷузи шамъ

سوزنده کسیم نیست جز شمع

Кони сӯхта сар гудозаст

کان سوخته سر گدازست

Фарёди рисӣ ки дар ҳамаи вақт

فریاد رسی که در همه وقت

Бар ғмздгон дар ту бозаст

بر غمزدگان در تو بازست

Ҷоно , ту ба хоби шӯ ки мастӣ

جانا، تو به خواب شو که مستی

Афсона ошиқон дарозаст

افسانه عاشقان درازست

Сӯзи дилу оби чашми хусрав

سوز دل و آب چشم خسرو

Бипазир ки аз сар ниёзаст

بپذیر که از سر نیازست