Боз бар хӯнам камар барбаста Эй
باز بر خونم کمر بربسته ای
Ваон ду абрӯии сар бар баста Эй
وان دو ابروی سر بر بسته ای
Ман миён бар бастанатро банда ам
من میان بر بستنت را بنده ام
Мӯиро гӯйии камар бар баста Эй
موی را گویی کمر بر بسته ای
Май рӯй чун тир ва дар дил май хулӣ
می روی چون تیر و در دل می خلی
То худ аз шаст ки беруни ҷуста Эй
تا خود از شست که بیرون جسته ای
Азтрии об аз лбонт ме чакад
ازتری آب از لبانت می چکد
Бас ки андари чашм ман бинишаста Эй
بس که اندر چشم من بنشسته ای
Тозаи крдстии зи нам бар рӯй худ
تازه کردستی ز نم بر روی خود
Ҳам ба хӯни тоза дар пайваста Эй
هم به خون تازه در پیوسته ای
Бар замини паҳлу наме ёрами ниҳод
بر زمین پهلو نمی یارم نهاد
Бас ки хусравро ба мижгони хаста Эй
بس که خسرو را به مژگان خسته ای