Рухсора макун рост ба ҷое ки ту бошӣ

رخساره مکن راست به جایی که تو باشی

Вар рост кунӣ , турфаи болоӣ ки ту бошӣ

ور راست کنی، طرفه بالایی که تو باشی

Гуфтӣ чу бибинӣ рухи моро ғами худ хур

گفتی چو ببینی رخ ما را غم خود خور

Аз ҷон ки кунад ёд ба ҷое ки ту бошӣ ?

از جان که کند یاد به جایی که تو باشی؟

Аз дида науфтад гузариш бар ту нагӯйӣ

از دیده نیفتد گذرش بر تو نگویی

То хок шавам дар таҳи пое ки ту бошӣ

تا خاک شوم در ته پایی که تو باشی

Шояд ки наёрӣ ба назари малики ҷаҳон ро

شاید که نیاری به نظر ملک جهان را

Дар кулбаи аҳзони гадоӣ ки ту бошӣ

در کلبه احزان گدایی که تو باشی

Халқӣ ба дами сарди бимирад ба дарат , онкӣ

خلقی به دم سرد بمیرد به درت، آنکه

Хуршед нтобад ба сарое ки ту бошӣ

خورشید نتابد به سرایی که تو باشی

Хусрав , агар аз шеър бароне сухани ишқ

خسرو، اگر از شعر برانی سخن عشق

Аҳсант , зиҳии шеъри сарое ки ту бошӣ

احسنت، زهی شعر سرایی که تو باشی