Штрбоно , дамии маҳмили мёроӣ

شتربانا، دمی محمل میارای

Раҳо кун то бабўсам ноқаро пой

رها کن تا ببوسم ناقه را پای

Ниҳоданд ошноёни бор бар дил

نهادند آشنایان بار بر دل

Дилами рафтаи сет ва бориш монад бар ҷой

دلم رفته ست و بارش ماند بر جای

Равон шуд маҳмилу ҷонам ба дунбол

روان شد محمل و جانم به دنبال

Ҷарас менолад ва ман мекунам вой

جرس می نالد و من می کنم وای

Надидам раҳ чу ғоиб шуд зи чашмам

ندیدم ره چو غایب شد ز چشمم

Ғубори бахтёни дашти паймоӣ

غبار بختیان دشت پیمای

Ту , эй кат бар шутури об ҳаёт аст

تو، ای کت بر شتر آب حیات است

Ба водӣ ташна мемеРом , бибахшоӣ

به وادی تشنه می میرم، ببخشای

Биёбони пеши чашмами гашти торик

بیابان پیش چشمم گشت تاریک

Ма маҳмил нишинам , парда бигушоӣ

مه محمل نشینم، پرده بگشای

Дилам чун ҳмрҳш шуд гӯйиш , эй бод

دلم چون همرهش شد گویش، ای باد

Ки ҷон ҳам мерасад , таъҷил манимоӣ

که جان هم می رسد، تعجیل منمای

Хушӣ бар мурданам охир наёрам

خوشی بر مردنم آخر نیارم

Бад-ӣни даврии ҳамми манзили мФрмоӣ

بدین دوری همم منزل مفرمای

Расед он моҳ чун хусрав ба манзил

رسید آن ماه چون خسرو به منزل

Ту раҳ май байну рӯ бар хок май соӣ

تو ره می بین و رو بر خاک می سای