эй мардуми дидаи никуӣ

ای مردم دیده نکویی

Шоди онкии даруни чашм ӯе

شاد آنکه درون چشم اویی

Ман бе ту чгўимт ки чунам

من بی تو چگویمت که چونم

Бе ман ту чигунае , нагӯйӣ

بی من تو چگونه ای، نگویی

Себ ар чаҳ турост , об ӯ ро

سیب ار چه تراست، آب او را

Чоҳи занахи ту баради гӯйӣ

چاه زنخ تو برد گویی

Бар пистаи лаби ту то нахандид

بر پسته لب تو تا نخندید

Аз писта нарафт танги хуӣ

از پسته نرفت تنگ خویی

Бар машки диҳӣ ба хӯни гувоҳӣ

بر مشک دهی به خون گواهی

Гар турраи хештани ббўиӣ

گر طره خویشتن ببویی

Гули пеши ту ,гар ба боғи ронӣ

گل پیش تو، گر به باغ رانی

Хезад ба ҳазор тозаи рӯе

خیزد به هزار تازه رویی

Дарёб ки гавҳарӣ чу ашкам

دریاب که گوهری چو اشکم

Дар хок наёбӣ , ар биҷӯе

در خاک نیابی، ار بجویی

Ман пои зи об дида шавем

من پای ز آب دیده شویم

Ту дасти зи хӯн ман нашаве

تو دست ز خون من نشویی

Бо ин ҳама аз ту чашми бади давр

با این همه از تو چشم بد دور

эй мардуми дидаро никуӣ

ای مردم دیده را نکویی