Вақте ғуборӣ зостон бифирист сӯии чокарат

وقتی غباری زآستان بفرست سوی چاکرت

То кӣ тиҳӣ чашм кунад бо дидаам хок дарат

تا کی تهی چشم کند با دیده‌ام خاک درت

Дастӣ бидиҳ , эй ошно , дармондагонро , чун ки шуд

دستی بده، ای آشنا، درماندگان را، چون که شد

Ғарқа ба ҳар як қатраи хуии сад дил ба рухсор тарат

غرقه به هر یک قطره خوی صد دل به رخسار ترت

Дарёфтам дили дуздят , аз ғамзаи ғаммози ту

دریافتم دل دزدیت، از غمزه غماز تو

Он пардаи мо боз шуд , чун гашти пайдои гавҳарат

آن پرده ما باز شد، چون گشت پیدا گوهرت

эй абр , гуҳ гоҳе бигӯ он чашмаи хуршед ро

ای ابر، گه‌گاهی بگو آن چشمه خورشید را

Дар қаъри дарё хушк шуд аз тишнагии нилӯфарат

در قعر دریا خشک شد از تشنگی نیلوفرت

Гарчи зи раҳмати оятии шабҳо азобӣ бар дилам

گرچه ز رحمت آیتی شب‌ها عذابی بر دلم

Аз бас ки оёт ?илам хонам ҳамаи шаб аз ?бирт

از بس که آیات الم خوانم همه شب از برت

Охир кам аз назорае аз давр дар нахли қадат

آخر کم از نظاره‌ای از دور در نخل قدت

Дасти умедам кӯтаҳаст аз шохи сабзи навбарат

دست امیدم کوته است از شاخ سبز نوبرت

Дар банд парвозаст ҷон , бигзор сират бингарам

در بند پروازست جان، بگذار سیرت بنگرم

Зинсон ки байнами ҳоли худ меҳмон ки байнами дигарат

زینسان که بینم حال خود مهمان که بینم دیگرت

намекун ҷафо то пеши ту май резам аз дидаи гавҳар

می‌کن جفا تا پیش تو می‌ریزم از دیده گوهر

Зеро ки ту зебои рухии зин ба набошад зеварат

زیرا که تو زیبا رخی زین به نباشد زیورت

Гӯйӣ ба ханда , хсрўо , зон туам , гарчи на Эй

گویی به خنده، خسروا، زان توام، گرچه نه‌ای

Таскини ҷони хешро ночор дорам боварат

تسکین جان خویش را ناچار دارم باورت