эй зи ғубори хинг ту ёфта дидаи равшанӣ

ای ز غبار خنگ تو یافته دیده روشنی

Чанд ба шухӣу хушии гирди ҳалоки ман танӣ

چند به شوخی و خوشی گِرد هلاک من تنی

Ваа ки зи шавқ чун туе дӯд бар омад аз дилам

وه که ز شوق چون تویی دود بر آمد از دلم

Хуб нае ту офатӣ , дӯст нае , ту душманӣ

خوب نه‌ای تو آفتی، دوست نه‌ای، تو دشمنی

Баҳри худои дастро пеш аз остини макаш

بهر خدای دست را پیش از آستین مکش

Зонка забони барии ту аз резиши хӯн чун манӣ

زانکه زبان بری تو از ریزش خون چون منی

намебихӯр ва ба доманам пок бикун даҳону лаб

می بخور و به دامنم پاک بکن دهان و لب

То накунам аз ин сипас даъвии покдоманӣ

تا نکنم از این سپس دعوی پاکدامنی

Даъвии меҳри вонгҳӣ бар дили хастаи рахна ҳо

دعوی مهر وآنگهی بر دل خسته رخنه‌ها

Риш манаст охири ин , чанд намаки прогнӣ

ریش منست آخر این، چند نمک پراگنی

Дар гузари барроқи ту хок шуд устихони ман

در گذر براق تو خاک شد استخوان من

Мунтазири аноятам ,гар назарӣ дар аФгнӣ

منتظر عنایتم، گر نظری در افگنی

эй ки савор май рӯй таркиши ноз бар камар

ای که سوار می‌روی ترکش ناز بر کمر

Зин чаҳ ки ғамза май занӣ , тир чаро наме занӣ ?

زین چه که غمزه می‌زنی، تیر چرا نمی‌زنی؟

Дил ки бсухт дар ғамат , таъна чаҳ май занӣ дигар ?

دل که بسوخت در غمت، طعنه چه می‌زنی دگر؟

Шишаи нозуки маро санг мазан ки башиканӣ

شیشهٔ نازک مرا سنگ مزن که بشکنی

Кибри ту ар чаҳ май кашам , зонка латифу дилкашӣ

کبر تو ار چه می‌کشم، زانکه لطیف و دلکشی

Хуб наёяд , эй писар , аз чу туе фурӯтанӣ

خوب نیاید، ای پسر، از چو تویی فروتنی

Хусрави хастаи пеш азин дошт ръўнтӣ ба сар

خسروِ خسته پیش ازین داشت رُعونتی به سر

Чун ба риёзати ғамати ҷумлаи бабради тавсанӣ ?

چون به ریاضت غمت جمله ببُرد توسنی؟