зи назар агар чаҳ даврӣ , шабу рӯз дар ҳузурӣ

ز نظر اگر چه دوری، شب و روز در حضوری

зи висоли шарбатами даҳ ки бсухтам зи даврӣ

ز وصال شربتم ده که بسوختم ز دوری

Манаму шабӣу гаштӣ ба харобаҳои ҳиҷрон

منم و شبی و گشتی به خرابه‌های هجران

Ки азим давр мондам зи вилояти сабурӣ

که عظیم دور ماندم ز ولایتِ صبوری

Чу ба ихтиёри хотири ғами ишқи баргузедам

چو به اختیارِ خاطر غمِ عشق برگزیدم

зи ҷафо ҳар ончӣ ояд бикашем аз зарурӣ

ز جفا هر آنچه آید بکَشیم از ضروری

Ман агар ҳалоки гирдам , ту чаҳ илтифоти дорӣ ?

من اگر هلاک گردم، تو چه التفات داری؟

Ки зи ғифлати ҷавонӣ ба киришмаи ғурурӣ

که ز غفلتِ جوانی به کرشمهٔ غروری

На хаёл бар ду чашмам , на яке ҳазор миннат

نه خیال بر دو چشمم، نه یکی هزار منّت

Ки туами зи давлат ӯ шабу рӯз дар ҳузурӣ

که تواَم ز دولتِ او شب و روز در حضوری

Чаман инчунин нахандад , ту магари биҳишту боғӣ

چمن اینچنین نخندد، تو مگر بهشت و باغی

Башар инчунин набошад , ту магари парӣу ҳурӣ

بشر اینچنین نباشد، تو مگر پری و حوری

Гузарӣ агар туоне ба баҳор ошиқон кун

گذری اگر توانی به بهارِ عاشقان کن

Ки зи ашки ман ба саҳрои ҳама лолаасту сӯрӣ

که ز اشکِ من به صحرا همه لاله است و سوری

Ба шаби фироқи хусрав чу чароғи сӯхти охир

به شبِ فراق خسرو چو چراغ سوخت آخر

Шабаш ар чаҳ тира тар шуд , ба чароғ аз ту нурӣ

شبش ار چه تیره‌تر شد، به چراغ از تو نوری