Боз , эй сарви хиромон , зи куҷо май ое ?

باز، ای سرو خرامان، ز کجا می آیی؟

Каз барои дили девонаи мо май ое

کز برای دل دیوانه ما می آیی

намекашад ҳиҷру раҳ омаданат май талабам

می کشد هجر و ره آمدنت می طلبم

Чист фармони ту , ҷоно , ба куҷо май ое ?

چیست فرمان تو، جانا، به کجا می آیی؟

Гар зи ҷо май рӯй аз хеш набошад аҷабӣ

گر ز جا می روی از خویش نباشد عجبی

Аҷаб инаст ки чун боз ба ҷо май ое

عجب این است که چون باز به جا می آیی

эй хуши он кушта ки шуд дар таҳи шамшер ва бизӣаст

ای خوش آن کشته که شد در ته شمشیر و بزیست

Ки дар он дами ту ба назораи мо май ое

که در آن دم تو به نظاره ما می آیی

Сӯзат , эй ишқ , ҳамаи хирмани ҷонҳо сӯзад

سوزت، ای عشق، همه خرمن جانها سوزد

Шарм ноед ки бар ин барги гё май ое

شرم ناید که بر این برگ گیا می آیی

Зиндагонӣат намесозад донам , хусрав

زندگانیت نمی سازد دانم، خسرو

Охири ин кӯй фалонаст ки то май ое !

آخر این کوی فلان است که تا می آیی!