Дилҳо ба ғамзаи дуздӣ , чун хандаи бргшоиӣ

دلها به غمزه دزدی، چون خنده برگشایی

Ҷонҳо ба ишваи сӯзӣ , чун зулфро намое

جانها به عشوه سوزی، چون زلف را نمایی

Дилҳо барӣу гӯйӣ , ман дилбарӣ надонам

دلها بری و گویی، من دلبری ندانم

Бозии зи зулфи бустони тъўизи дилрабое

بازی ز زلف بستان تعویذ دلربایی

Ҳастам фитода дар ғами бархеста з ҳастӣ

هستم فتاده در غم برخاسته ز هستی

Ҳеҷ уфтадат ки гуҳи гуҳ дар дидан ман ое

هیچ افتدت که گه گه در دیدن من آیی

Гардад дили ғминми хӯн аз барои ҷонон

گردد دل غمینم خون از برای جانان

Зеро ки мебарояд ҳоли ман аз ҷудоӣ

زیرا که می برآید حال من از جدایی

Хӯн шуд зи гиряи дида , бФшони зи зулфи гардӣ

خون شد ز گریه دیده، بفشان ز زلف گردی

То дида серума созад аз баҳри равшаноӣ

تا دیده سرمه سازد از بهر روشنایی

Чандин магӯ ки хусрав бо ман чаҳ кор дорад ?

چندین مگو که خسرو با من چه کار دارد؟

Охири ту рӯзи идӣ , ман бандаи рӯстоӣ

آخر تو روز عیدی، من بنده روستایی