эй биғм аз дили ман , бисёр шуд ҷудоӣ

ای بیغم از دل من، بسیار شد جدایی

Шодӣ ба рӯят ар чаҳ бар ғами кунони ниёе

شادی به رویت ار چه بر غم کنان نیایی

Гуфтӣ , раҳот кардам аз ханҷари сиёсат

گفتی، رهات کردم از خنجر سیاست

Дили сӯхтӣу ҷонами оташи барин раҳоӣ

دل سوختی و جانم آتش برین رهایی

Донад чигуна бошад шабҳои дардмандон

داند چگونه باشد شبهای دردمندان

Он кас ки хуфтаи як рӯз бар бистари ҷудоӣ

آن کس که خفته یک روز بر بستر جدایی

Шабҳои ошиқонро шамъ мурод набӯд

شبهای عاشقان را شمع مراد نبود

Расвои шаҳру кӯро чаҳ ҷои порсое

رسوای شهر و کو را چه جای پارسایی

Хуршеди осмонро чун кам тавон расӣдан

خورشید آسمان را چون کم توان رسیدن

Бар ҷой рақс мекун , эй зарраи ҳавоӣ

بر جای رقص می کن، ای ذره هوایی

Дар ҳасрати ҷамолати ҷонам ба лаби расида

در حسرت جمالت جانم به لب رسیده

эй дастгири ҷонҳо , охир бигӯ , куҷое ?

ای دستگیر جان ها، آخر بگو، کجایی؟

Он ман ним ки бошам дар малики васли хусрав

آن من نیم که باشم در ملک وصل خسرو

Бигзор то ба Кувайт хуш мекунам гадоӣ

بگذار تا به کویت خوش می کنم گدایی