Ҳилол ид намӯд , эй маи ду ҳафта , куҷое ?

هلال عید نمود، ای مه دو هفته، کجایی؟

Ки дӯстонро рӯй чу ид худ бинмое

که دوستان را روی چو عید خود بنمایی

Буруни хироми каллаи каҷи ниҳода то ба назора

برون خرام کله کج نهاده تا به نظاره

зи пардаҳо ба дар уфтанд лаъибатони хтоиӣ

ز پرده ها به در افتند لعبتان ختایی

Агар ту бод ба сар мекунӣ , расад ки ба хӯбӣ

اگر تو باد به سر می کنی، رسد که به خوبی

Чу ғунчаи лаъли кулоҳ ва чу сабзаи сбзқбоиӣ

چو غنچه لعل کلاه و چو سبزه سبزقبایی

Намози ид ба миҳроби абрӯӣ ту кунам ман

نماز عید به محراب ابروی تو کنم من

На ман ки ҷумлаи ҷаҳон , чун ба идгоҳи даройӣ

نه من که جمله جهان، چون به عیدگاه درآیی

Чаро равоеи ашкам ба пеш рӯй ту набӯд ?

چرا روایی اشکم به پیش روی تو نبود؟

Гулобро буд охир ба рӯзи иди равое

گلاب را بود آخر به روز عید روایی

Ҳар ончӣ дар дили ман буд , рехтанд ба саҳро

هر آنچه در دل من بود، ریختند به صحرا

Ду чашми ман ки ба хӯнам ҳаме диҳанд гўоиӣ

دو چشم من که به خونم همی دهند گوایی

Бихон ба назд худам то чу бахти сӯй ту оем

بخوان به نزد خودم تا چو بخت سوی تو آیم

Куҷост давлати онам ки ту ба сӯии ман ое

کجاست دولت آنم که تو به سوی من آیی

Ба ҷавр май кашам , ин ҷурм хусраваст , на аз ту

به جور می کشم، این جرم خسروست، نه از تو

Ки ту чу лутфи малик ҷон физой умр физойӣ

که تو چو لطف ملک جان فزای عمر فزایی