эй ёри пурнамак , ҷигарам риш ме кунӣ

ای یار پرنمک، جگرم ریش می‌کنی

Қасди ҳалоки сӯхта хеш ме кунӣ

قصد هلاک سوخته خویش می‌کنی

Аз дидаи шарми дор , ?герати бим оҳ нест

از دیده شرم دار، گرت بیم آه نیست

Бемӯҷибӣ чаро дили ман риш мекунӣ ?

بی‌موجبی چرا دل من ریش می‌کنی؟

Охири куҷои раво буд , эй нохудои тарс

آخر کجا روا بود، ای ناخدای ترس

Ин салтанат ки бо ман дарвеш ме кунӣ

این سلطنت که با من درویش می‌کنی

эй онкии панд май диҳем аз барои ишқ

ای آنکه پند می‌دهیم از برای عشق

Чандини мадам ки оташи ман беш ме кунӣ

چندین مدم که آتش من بیش می‌کنی

Ҷоно , зи таъна кушта шудам , кин дили маро

جانا، ز طعنه کشته شدم، کاین دل مرا

Омоҷи тири душман бдкиш ме кунӣ

آماج تیر دشمن بدکیش می‌کنی

Чашмат ба хоб меравад , он мастро бигӯӣ

چشمت به خواب می‌رود، آن مست را بگوی

Охир чаҳ кардаем ки дар пеш ме кунӣ

آخر چه کرده‌ایم که در پیش می‌کنی

Ҷӯрӣ ки мекунӣ ту , маро он наме кашад

جوری که می‌کنی تو، مرا آن نمی‌کشد

Ин мекашад ки пеш бидонадяш ме кунӣ

این می‌کشد که پیش بداندیش می‌کنی

Гар бӯса хоҳам аз мижа , гӯйии ҷавоби талх

گر بوسه خواهم از مژه، گویی جواب تلخ

Бӯсаи мада , чаро сухан аз неш мекунӣ ?

بوسه مده، چرا سخن از نیش می‌کنی؟

Хусрав ба орзӯ чу хаёлат ба ҷони харид

خسرو به آرزو چو خیالت به جان خرید

Дар кор ӯ ҳануз чаҳ фурӯяш мекунӣ ?

در کار او هنوز چه فرویش می‌کنی؟