эй шаби тира ба гесуӣ касе май Монӣ

ای شب تیره به گیسوی کسی می مانی

Ваии муаззини ту ба фарёди рисӣ май Монӣ

وی مؤذن تو به فریاد رسی می مانی

Чаҳ хабари дорӣ аз он қофила , эй мурғи саҳар ?

چه خبر داری از آن قافله، ای مرغ سحر؟

Ки зи фарёд ба нолони ҷарасӣ май Монӣ

که ز فریاد به نالان جرسی می مانی

Гиря май хост ҳаме оядам аз дидан ту

گریه می خواست همی آیدم از دیدن تو

Зон ки , эй сарв , ба болой касе май Монӣ

زان که، ای سرو، به بالای کسی می مانی

Умрам онаст ки дар дидаи ҳамеи ое , лек

عمرم آن است که در دیده همی آیی، لیک

Мурдан инаст ки дар дидаи басӣ май Монӣ

مردن این است که در دیده بسی می مانی

Сад шабами чашм ба раҳи мондау рӯзӣ ки рисӣ

صد شبم چشم به ره مانده و روزی که رسی

Тоқатам нест , агар як нафасӣ май Монӣ

طاقتم نیست، اگر یک نفسی می مانی

Охир , эй дил , чаҳ кунам бо ту , ба ҳар ҷо ки рӯй

آخر، ای دل، چه کنم با تو، به هر جا که روی

Оқибати баста ба доми ҳавасӣ май Монӣ

عاقبت بسته به دام هوسی می مانی

Оҳ сӯзанда чаро дӯди зи ту брнорд ?

آه سوزنده چرا دود ز تو برنآرد؟

Хсрўо , чун ту нзорӣ , ба хасӣ май Монӣ

خسروا، چون تو نزاری، به خسی می مانی