Киришма кардан ту вақти нору бдхўиӣ

کرشمه کردن تو وقت نار و بدخویی

Сазад ки нав кунад акнӯн либоси дилҷӯе

سزد که نو کند اکنون لباس دلجویی

Чаҳ обрӯаст ки ҳасан аз рухи ту май борад

چه آبروست که حسن از رخ تو می بارد

Ба вақти субҳ ки рӯй чу моҳ май шӯе

به وقت صبح که روی چو ماه می شویی

Ҷуз аз ту рӯй касеро накӯ наме байнам

جز از تو روی کسی را نکو نمی بینم

Ки дайгарӣ набӯд худ бад-ӣни нкўрўиӣ

که دیگری نبود خود بدین نکورویی

Ба ишваи айши маро талх мекунӣ ҳар рӯз

به عشوه عیش مرا تلخ می کنی هر روز

Макун ки худ шавадат ҳамчунин ба бдхўиӣ

مکن که خود شودت همچنین به بدخویی

Фитодаам ба дарат хону мон раҳо карда

فتاده ام به درت خان و مان رها کرده

Раҳо кун , аз ман бехону мон чаҳ май ҷӯӣ ?

رها کن، از من بی خان و مان چه می جویی؟

Агар ба пеши ту азбндаҳгар бадӣ гуяд

اگر به پیش تو ازبنده گر بدی گوید

Бадв бигӯ ки ту , бории накӯ наме гӯйӣ

بدو بگو که تو، باری نکو نمی گویی

Биёи ту дар бар хусрав , бабри ғам аз дил ӯ

بیا تو در بر خسرو، ببر غم از دل او

Ба шодии дили он кас ки дар бар ӯе

به شادی دل آن کس که در بر اویی