То дошт ба ҷони тоқат , будам ба шикебе

تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی

Чун кор ба ҷон омад , зини пас ману расвоӣ

چون کار به جان آمد، زین پس من و رسوایی

Сарпанҷаи сабрамро печида бурун шуд дил

سرپنجه صبرم را پیچیده برون شد دل

эй сабр , ҳамин будат бозуии тавоноӣ

ای صبر، همین بودت بازوی توانایی

Дар зовияи меҳнати давр аз ту чу маҳҷӯрон

در زاویه محنت دور از تو چو مهجوران

Танҳо манаму оҳӣ , оҳ аз ғами танҳоӣ

تنها منم و آهی، آه از غم تنهایی

Шабҳо манаму ашкӣ , вази хӯни ҳамаи болин тар

شبها منم و اشکی، وز خون همه بالین تر

Ишқи ин ҳунарам фармуд , ар айб нафармое

عشق این هنرم فرمود، ار عیب نفرمایی

Гуфтӣ ки шикеби шӯ то навбат васл ояд

گفتی که شکیبا شو تا نوبت وصل آید

Ту пеши назар , вонгаҳи имкони шикебе !

تو پیش نظر، وانگه امکان شکیبایی!

Сад ранҷи ҳамеи байнам , эй роҳати ҷон , аз ту

صد رنج همی بینم، ای راحت جان، از تو

Аз дидаи тавон дидани чизе ки ту бинмое

از دیده توان دیدن چیزی که تو بنمایی

Гар роз бурун додам , доне ки з бе хешӣ

گر راز برون دادم، دانی که ز بی خویشی

Девона буд ошиқ , хоссаи ман савдое

دیوانه بود عاشق، خاصه من سودایی

Бас дар ки ҳамеи резад аз чашмтар хусрав

بس در که همی ریزد از چشم تر خسرو

Каз дасти бурун рафтанаши сари риштаи доноӣ

کز دست برون رفتنش سر رشته دانایی