Дилам ки лоф задӣ аз камоли доноӣ

دلم که لاف زدی از کمال دانایی

Нигар ки чун шуд аз андешаи ту савдое

نگر که چون شد از اندیشه تو سودایی

Дамӣ агар чаҳ ки ҷони ман аз ту танҳо нест

دمی اگر چه که جان من از تو تنها نیست

Ба ҷони ту ки ба ҷони омадами зи танҳоӣ

به جان تو که به جان آمدم ز تنهایی

Дар интизори насимии зи ту ба роҳи сабо

در انتظار نسیمی ز تو به راه صبا

Гузашти умри гиромӣ ба боди паймое

گذشت عمر گرامی به باد پیمایی

Агар чаҳ арсаи олам параст аз хубон

اگر چه عرصه عالم پر است از خوبان

Биё ки аз ҳамаи олами марои ту май ное

بیا که از همه عالم مرا تو می نایی

Чу васл нест маро , қурби ту ҳаминам бас

چو وصل نیست مرا، قرب تو همینم بس

Ки устони худ аз хӯни ман бёлоиӣ

که استان خود از خون من بیالایی

Чу гул фишонӣ бар дӯстони худ кам аз онк

چو گل فشانی بر دوستان خود کم از آنک

Марои туфайли ҳама сангсор фармое

مرا طفیل همه سنگسار فرمایی

Дилам ки рафт , наёвард ёди ҳам чизе

دلم که رفت، نیاورد یاد هم چیزی

Аз он мусофири овораи гирд ҳар ҷое

از آن مسافر آواره گرد هر جایی

Дарид ҷомаи умр ва намонад он миқдор

درید جامه عمر و نماند آن مقدار

Ки зер по бикашам домани шикебе

که زیر پا بکشم دامن شکیبایی

Ба банд боз наомад чу хусрав аз хубон

به بند باز نیامد چو خسرو از خوبان

Раҳоаш кун ки бимирад кунун ба расвоӣ

رهاش کن که بمیرد کنون به رسوایی