Дар ту , эй дӯст ба хӯни рехтанами дории рой

در تو، ای دوست به خون ریختنم داری رای

Ту ҳамин рӯй намо , теғи худ аз хӯни полоӣ

تو همین روی نما، تیغ خود از خون پالای

Тани ман мӯӣ шуда , ғам низ гиреҳӣ шуд дар вай

تن من موی شده، غم نیز گرهی شد در وی

Новаки ғамзаи зан ва он гиреҳ аз мӯ бигушоӣ

ناوک غمزه زن و آن گره از مو بگشای

намекунам ҳар нафасии нолаи зи дам додан ту

می کنم هر نفسی ناله ز دم دادن تو

Костхўон таҳем дар дами сардат чун ноӣ

کاستخوان تهیم در دم سردت چون نای

Дар пят рафт дили сӯхта ва доғ бимонад

در پیت رفت دل سوخته و داغ بماند

Хастагӣ чун баравад доғ бимонад бар ҷой

خستگی چون برود داغ بماند بر جای

Вой кардам ки магари ғами з дилам бархезад

وای کردم که مگر غم ز دلم برخیزد

Гар дил инаст азу ҳеҷ нахезад ҷузи вой

گر دل این است ازو هیچ نخیزد جز وای

Дили дарин буд ки ногоҳ бидидам рухи дӯст

دل درین بود که ناگاه بدیدم رخ دوست

Боз девона шуд ин ақли насиҳати Фрсоӣ

باز دیوانه شد این عقل نصیحت فرسای

Ишқ мегуфт ки хусрав , ту маро май доне

عشق می گفت که خسرو، تو مرا می دانی

Чун амон ёфтае пеш далерӣ манимоӣ

چون امان یافته ای پیش دلیری منمای