Гар моҳи ту аз машки ту олӯда набӯдӣ

گر ماه تو از مشک تو آلوده نبودی

Зинсони дили ман хаста ва полуда набӯдӣ

زینسان دل من خسته و پالوده نبودی

Вари зулфи турои шонаи фароҳами нншондӣ

ور زلف ترا شانه فراهم ننشاندی

Як , дил ба сари кӯии ту осӯда набӯдӣ

یک، دل به سر کوی تو آسوده نبودی

Зингўнаҳ нахурдӣ ғами ту хӯни дили мо

زینگونه نخوردی غم تو خون دل ما

Гар ғамзаи хунхори ту фармӯда набӯдӣ

گر غمزه خونخوار تو فرموده نبودی

Вари наргиси масти ту хабар доштӣ аз мо

ور نرگس مست تو خبر داشتی از ما

Хӯн хӯрдан мо баҳри ту беҳудаи набардӣ

خون خوردن ما بهر تو بیهوده نبردی

То чанд кашами зини дили худ кори ҷафоҳо

تا چند کشم زین دل خود کار جفاها

эй кош ки ин ҷони ғам андӯда набӯдӣ

ای کاش که این جان غم اندوده نبودی

Осӯда дилӣ доштаам , эй санам , он рӯз

آسوده دلی داشته ام، ای صنم، آن روز

Кин доғ батон бар дил гум бӯда набӯдӣ

کاین داغ بتان بر دل گم بوده نبودی

Хусрав ки ба домон мижа рафт дарат ро

خسرو که به دامان مژه رفت درت را

Афсӯс кигар доманаш олӯда набӯдӣ

افسوس که گر دامنش آلوده نبودی