Умед набӯд ар чаҳ марои як назар аз вай

امید نبود ار چه مرا یک نظر از وی

Ҳам дид ки бисёр буд ин қадар аз вай

هم دید که بسیار بود این قدر از وی

Султони зи куҷо бар ҳавасаш чашм нагорд ?

سلطان ز کجا بر هوسش چشم نگارد؟

Дарвеш ки дар юза кунад як назар аз вай

درویش که در یوزه کند یک نظر از وی

Дил мекашадам ҷониби он ғунча ҳанузам

دل می کشدم جانب آن غنچه هنوزم

Ҳаст ар чаҳ ки сад тири бало дар назар аз вай

هست ار چه که صد تیر بلا در نظر از وی

Пажмурда мабод , ар чаҳ хӯрд аз ҷигарами об

پژمرده مباد، ار چه خورد از جگرم آب

Он шохи ҷавонӣ ки нахурдем бар аз вай

آن شاخ جوانی که نخوردیم بر از وی

Дӯш аз дили ман ёд намекард хаёлаш

دوش از دل من یاد نمی کرد خیالش

Кин рафта куҷо шуд ки наомад хабар аз вай ?

کاین رفته کجا شد که نیامد خبر از وی؟

Сад ҷон ба фидояш ки гуҳи куштани ушшоқ

صد جان به فدایش که گه کشتن عشاق

Бнмоидм аз давр ки гиранд бар аз вай

بنمایدم از دور که گیرند بر از وی

Аз мӯии ту бар пои малоик наад ашкл

از موی تو بر پای ملائک نهد اشکل

Ҳасанат ки нагашта сети хаёли башар аз вай

حسنت که نگشته ست خیال بشر از وی

Давр аз ту маро давр кунанд аз ту ва гӯям

دور از تو مرا دور کنند از تو و گویم

Давр аз ҳамаи кас буд тавонам магар аз вай

دور از همه کس بود توانم مگر از وی

Дар куштани мо айб кунандаш ҳама , лекин

در کشتن ما عیب کنندش همه، لیکن

Гар айб нагирӣ , чаҳ хушаст ин ҳунар аз вай

گر عیب نگیری، چه خوش است این هنر از وی

Ман дошта ҷонро ба сад афсонаи ҳамаи шаб

من داشته جان را به صد افسانه همه شب

Вонгаҳи ҳама ҷунбидани боди саҳар аз вай

وانگه همه جنبیدن باد سحر از وی

Мапаснд ки меРом чу сегон бар сари роҳат

مپسند که میرم چو سگان بر سر راهت

Хусрави саги хонаи сет , мабандед дар аз вай

خسرو سگ خانه ست، مبندید در از وی