Сабои зулфи турогар дами надодӣ

صبا زلف ترا گر دم ندادی

Гиреҳ бар кори ман муҳками надодӣ

گره بر کار من محکم ندادی

Вар аз дарди дили мо будӣ огоҳ

ور از درد دل ما بودی آگاه

Машшотаи гесуятро хами надодӣ

مشاطه گیسویت را خم ندادی

Вагар дар ақл гунҷидӣ хаёлаш

وگر در عقل گنجیدی خیالش

Варақ бар дасти номаҳрами надодӣ

ورق بر دست نامحرم ندادی

Ҳаким ар ишқ донистӣ , хирад ро

حکیم ار عشق دانستی، خرد را

Нишони сӯй банӣ одами надодӣ

نشان سوی بنی آدم ندادی

Вагар ошиқ ба дасти хеш будӣ

وگر عاشق به دست خویش بودی

Аннани дил ба дасти ғами надодӣ

عنان دل به دست غم ندادی

Вагар ҷовид будӣ малики мақсӯд

وگر جاوید بودی ملک مقصود

Сулаймони девро хотами надодӣ

سلیمان دیو را خاتم ندادی

Сабои ҳам дӯзахӣ донист мо ро

صبا هم دوزخی دانست ما را

Вагарнаи сӯзи моро дами надодӣ

وگرنه سوز ما را دم ندادی

Ситади ҷон ва ҷавонӣ дод мо ро

ستد جان و جوانی داد ما را

Чаҳ мекардам , агар он ҳам надодӣ

چه می کردم، اگر آن هم ندادی

Халосӣ дидӣ ар хусрави зи зулфаш

خلاصی دیدی ار خسرو ز زلفش

Гиреҳҳоро зи гиряи нами надодӣ

گره ها را ز گریه نم ندادی