Бекор дилӣ бошад кӯро набӯд дардӣ

بیکار دلی باشد کو را نبود دردی

Коҳил фарсӣ бошад каз вай наҷаҳд гардӣ

کاهل فرسی باشد کز وی نجهد گردی

Дардӣ ки з ишқ ояд , ҷонам ба фидои он

دردی که ز عشق آید، جانم به فدای آن

Худ ҷон набӯд ширин бе завқи чунон дардӣ

خود جان نبود شیرین بی ذوق چنان دردی

Аз гардиш чашмат ҳаст оўордгии дилҳо

از گردش چشمت هست آواردگی دلها

То каъб нафармоед , ҷунбиш накунад нрдӣ

تا کعب نفرماید، جنبش نکند نردی

Шабҳо манаму шамъии ҳам сӯхта ва ҳам маст

شبها منم و شمعی هم سوخته و هم مست

Гуҳи мурдау гуҳи зинда , оҳӣу дамии сардӣ

گه مرده و گه زنده، آهی و دمی سردی

Шуд вақти гулу рӯзии фарёд ки нанишинӣ

شد وقت گل و روزی فریاد که ننشینی

Як дам чу гули сурхӣ дар пеши гули зардӣ

یک دم چو گل سرخی در پیش گل زردی

Зонгаҳ ки ғамат дар дил чун ҳирс бахилон шуд

زانگه که غمت در دل چون حرص بخیلان شد

Дорам ҳамаи шаби чашмӣ чун дасти ҷавонмардӣ

دارم همه شب چشمی چون دست جوانمردی

Гуфтам ки ғамати охир то чанд хӯрд хусрав

گفتم که غمت آخر تا چند خورد خسرو

Хандид ки ошиқро ба зин набӯд хӯрдӣ

خندید که عاشق را به زین نبود خوردی