Гул омад ва ҳар мурғӣ зад нағма ба ҳар боғӣ

گل آمد و هر مرغی زد نغمه به هر باغی

Ҳар фохта Эй дорад бо ҳамсари худ доғӣ

هر فاخته ای دارد با همسر خود داغی

Аз боди сабо ҳар каси бишкуфта чу гули хирман

از باد صبا هر کس بشکفته چو گل خرمن

Он бод ки ман ҷӯям кӣ май вазад аз боғӣ ?

آن باد که من جویم کی می وزد از باغی؟

Ҳар каси ғами худ гӯйон бо қамарӣ ва бо булбул

هر کس غم خود گویان با قمری و با بلبل

Ман сӯхта меҷӯям рӯ карда сияҳи зоғӣ

من سوخته می جویم رو کرده سیه زاغی

Ман сӯхтаам , зоҳид , ту таънаи занӣ ҳар дам

من سوخته ام، زاهد، تو طعنه زنی هر دم

То чанд наҳй доғии моро зибри доғӣ

تا چند نهی داغی ما را زبر داغی

Хусрав нашавад ҳаргизи ишқу хирадат бо ҳам

خسرو نشود هرگز عشق و خردت با هم

Кон зоғ намегунҷад дар хонаи анбоғӣ

کان زاغ نمی گنجد در خانه انباغی