Фароҳам кард шакли каҷи кулоҳӣ

فراهم کرد شکل کج کلاهی

Ки дар зер кулоҳаш ҳаст моҳӣ

که در زیر کلاهش هست ماهی

Гуноҳ аз дидани хўбонсти ҳқо

گناه از دیدن خوبانست حقا

Ки нафурӯшам ба сад тавбаи гуноҳӣ

که نفروشم به صد توبه گناهی

Сияҳ рӯем зи дил кин дили чунон сӯхт

سیه رویم ز دل کاین دل چنان سوخت

Ки бар рӯ меравад хӯни сиёҳӣ

که بر رو می رود خون سیاهی

Чунонам шаб дароз омад ки шодам

چنانم شب دراز آمد که شادم

Агар хуршеди байнами баъди моҳӣ

اگر خورشید بینم بعد ماهی

Хаёлати хўобгаҳ дар чашм ман кард

خیالت خوابگه در چشم من کرد

Маранҷ , ар ҳаст нохуши хобгоҳӣ

مرنج، ار هست ناخوش خوابگاهی

зи сӯзат чун раҳам , эй ҷони ман , вой

ز سوزت چون رهم، ای جان من، وای

Ки доим аз ғамат ҳастам ба чоҳӣ

که دایم از غمت هستم به چاهی

Ба ҳар гулзори ашками сабза ҳо раст

به هر گلزار اشکم سبزه ها رست

Самандатро расад зинсони гиёҳӣ

سمندت را رسد زینسان گیاهی

Марои дарду ғамати зи он рӯй киштанд

مرا درد و غمت ز آن روی کشتند

Ки хусравро расад дар дидаи роҳӣ

که خسرو را رسد در دیده راهی