эй зулфи ту ҳар гиреҳи кушодӣ

ای زلف تو هر گره گشادی

Ваии хати ту хиттау саводӣ

وی خط تو خطه و سوادی

эй чашми марои чароғи хона

ای چشم مرا چراغ خانه

Дар сар макун аз киришмаи бодӣ

در سر مکن از کرشمه بادی

Дар роҳ ниёз менаҳй пой

در راه نیاز می نهی پای

Хуши роҳӣ ва булъаҷаб наҳодӣ

خوش راهی و بوالعجب نهادی

Шаби чашми ту халқро ҳамеи кишт

شب چشم تو خلق را همی کشت

Чунаст з мо накард ёдӣ ?

چونست ز ما نکرد یادی؟

Як фавҷи зи ғамза номзад кун

یک فوج ز غمزه نامزد کن

То бо саф ғам кунам ҷиҳодӣ

تا با صف غم کنم جهادی

Сар медодам ба ҳар нигорӣ

سر می دادم به هر نگاری

Гар теғи ғамати зиёни надодӣ

گر تیغ غمت زیان ندادی

Саргашта набӯдӣ , ар дили ман

سرگشته نبودی، ار دل من

Дар дасти хати ту чун фитодӣ

در دست خط تو چون فتادی

Пуркор агар ба даст хеш аст

پرگار اگر به دست خویش است

Аз доираи по бурун наҳодӣ

از دایره پا برون نهادی

Ту тири ситами кушода ва ман

تو تیر ستم گشاده و من

Дили баста бар инчунин кушодӣ

دل بسته بر اینچنین گشادی

Гар аз ситами ту бади гурезон

گر از ستم تو بد گریزان

Айём чу хусравии нзодӣ

ایام چو خسروی نزادی