Пеш аз ин ман кошкӣ ишқат наме врзидмӣ

پیش از این من کاشکی عشقت نمی ورزیدمی

То ба гӯши худ ҷафо аз дигарон ншнидмӣ

تا به گوش خود جفا از دیگران نشنیدمی

Ин ҳамаи расвоӣ аз ишқат нарафтӣ бар серум

این همه رسوایی از عشقت نرفتی بر سرم

Рӯзи аввали чашм агар аз диданати пўшидмӣ

روز اول چشم اگر از دیدنت پوشیدمی

Коши ман ҳҷом будам то ба вақти сари тарош

کاش من حجام بودم تا به وقت سر تراش

Баҳри садақаи доимои гирди сарати грдидмӣ

بهر صدقه دائما گرد سرت گردیدمی

ё ки оҳӯӣ шикорӣ будамӣ каз баҳри қатл

یا که آهوی شکاری بودمی کز بهر قتل

Дар таҳи пои самандати ғарқи хӯни ғлтидмӣ

در ته پای سمندت غرق خون غلطیدمی

ё пиёда будамӣ бар нтъи шатранҷи ту то

یا پیاده بودمی بر نطع شطرنج تو تا

Дар миёни пели моти охири рух ту дидамӣ

در میان پیل مات آخر رخ تو دیدمی

ё ки дар пеши сегон кӯии худ боРоми диҳӣ

یا که در پیش سگان کوی خود بارم دهی

То ба эшон сар ба сар бар остони хФтидмӣ

تا به ایشان سر به سر بر آستان خفتیدمی

Ин ҳамаи давлати насиби душманон , эй кошкӣ

این همه دولت نصیب دشمنان، ای کاشکی

Ман ба дашномии ҳам охир зон миёни арзидмӣ

من به دشنامی هم آخر زان میان ارزیدمی

Ғайри маҳҷӯрӣу маҳрӯмии насибам чун нашуд

غیر مهجوری و محرومی نصیبم چون نشد

Гар бдонстми ман ин , кӣ ишқ май врзидмӣ

گر بدانستم من این، کی عشق می ورزیدمی

Хок поем , гуфтае , хусрав , бабўсӣ оқибат

خاک پایم، گفته ای، خسرو، ببوسی عاقبت

Давлатӣ будӣ , агар пои сагати бўсидмӣ

دولتی بودی، اگر پای سگت بوسیدمی