Ба фироқи дили замонии назарӣ ба моҳрӯе

به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی

Ба аз онкӣ чанд шоҳӣ , ҳамаи умрҳоиу ҳўиӣ

به از آنکه چند شاهی، همه عمر های و هویی

На зи дасти навҷавонон ба чаман шудам , валикин

نه ز دست نوجوانان به چمن شدم، ولیکن

Ҳаваси ҷамол ҷонон наравад ба рангу бӯе

هوس جمال جانان نرود به رنگ و بویی

Нафасам ба охир омад , назарам надид сайраш

نفسم به آخر آمد، نظرم ندید سیرش

Биҷуз ин намонад моро ҳавасӣу ҷустуҷӯе

بجز این نماند ما را هوسی و جستجویی

Бибаред нотавонро ба табиби одамии каш

ببرید ناتوان را به طبیب آدمی کش

Ки чу мард нест борӣ ба назора чу ӯе

که چو مرد نیست باری به نظاره چو اویی

Чаҳ хушаст масти моро ба киришмаи лаъиби чавгон

چه خوش است مست ما را به کرشمه لعب چوگان

Ки ба хок дар нғлтди сари мо басони гӯйӣ

که به خاک در نغلتد سر ما بسان گویی

Ба худо ки рашкам ояд зи рахт ба чашми худ ҳам

به خدا که رشکم آید ز رخت به چشم خود هم

Ки назар дареғ бошад зи чунон латифи рӯе

که نظر دریغ باشد ز چنان لطیف رویی

Дили ман ки шуд надонам чаҳ шуд он ғариби мо ро

دل من که شد ندانم چه شد آن غریب ما را

Ки бирафт умр ва наомад хабараш ба ҳеҷ сӯе

که برفت عمر و نآمد خبرش به هیچ سویی

Сухани сегон шбрў назанад магар касе ро

سخن سگان شبرو نزند مگر کسی را

Ки шабяш бӯда бошад гузарӣ ба гирди кӯе

که شبیش بوده باشد گذری به گرد کویی

Макун , эй сабо , мушавваши сари зулфи он париваш

مکن، ای صبا، مشوش سر زلف آن پریوش

Ки ҳазор ҷони хусрав ба фидои тори мӯе

که هزار جان خسرو به فدای تار مویی