Лаъласт чунон бо лаб ё ҳаст зи ҷони чизе !

لعل است چنان با لب یا هست ز جان چیزی!

Рўиисти туро бо ма ё худ ба аз он чизе !

روییست ترا با مه یا خود به از آن چیزی!

Биншин ки наме хезади як сарв ба болоят

بنشین که نمی خیزد یک سرو به بالایت

Худ пеши ту кӣ хезад аз сарви равони чизе ?

خود پیش تو کی خیزد از سرو روان چیزی؟

Ман ҷомаи дирам аз ту , ту ғам нахурӣ аз ман

من جامه درم از تو، تو غم نخوری از من

Оре нашавад маро аз заъфи каттони чизе

آری نشود مه را از ضعف کتان چیزی

Хандаи занӣ , ар хоҳам қандии зи даҳони ту

خنده زنی، ار خواهم قندی ز دهان تو

Яъне ки азин гуфтан ноед ба даҳони чизе

یعنی که ازین گفتن ناید به دهان چیزی

Бӯсии талабами гӯйии лаб май надиҳади роҳам

بوسی طلبم گویی لب می ندهد راهم

Гар бӯса нахоҳӣ дод , аз бандаи ситони чизе

گر بوسه نخواهی داد، از بنده ستان چیزی

Васлами ту наме хоҳӣ зонам ба зиёни дорӣ

وصلم تو نمی خواهی زانم به زیان داری

Аз ишва бикаш моро гар ҳаст чунон чизе

از عشوه بکش ما را گر هست چنان چیزی

Хобам ба фусунии баси вари ҷодуӣат бояд

خوابم به فسونی بس ور جادوییت باید

Инак ғазал хусрав баргир ва бихон чизе

اینک غزل خسرو برگیر و بخوان چیزی