Баҳории ин чунин хуррам , марои овораи дил ҷое

بهاری این چنین خرم، مرا آواره دل جایی

Ману кунҷи ғам ва ҳар кас ба боғӣу тамошое

من و کنج غم و هر کس به باغی و تماشایی

Ба сӯии сарви по дар гул равон шуд халқ ва ман онам

به سوی سرو پا در گل روان شد خلق و من آنم

Ки хоҳам хоки гаштани зери пои сару болоӣ

که خواهم خاک گشتن زیر پای سر و بالایی

зи ҳиҷрони хӯн ҳаме гарем , наравед ҷузи гиёҳи ғам

ز هجران خون همی گریم، نروید جز گیاه غم

Чунин абрии мъозоллаҳ агар борад ба саҳройӣ !

چنین ابری معاذالله اگر بارد به صحرایی!

Ту эй кам гӯй аз кӯяш , бикаш по , ман ҳаме гӯям

تو ای کم گوی از کویش، بکش پا، من همی گویم

Ки пешаш сар наҳй аз ман , агар пеш оядат ҷое

که پیشش سر نهی از من، اگر پیش آیدت جایی

Ба Кувайти сангсорам ,гар ту бинавозӣ ба як сангам

به کویت سنگ سارم، گر تو بنوازی به یک سنگم

Биё назора кун , бории ҷамоли ҳоли расвоӣ

بیا نظاره کن، باری جمال حال رسوایی

Ба хорӣ каз ҷафоят май хулд дар сина , хурсандам

به خاری کز جفایت می خلد در سینه، خرسندم

Агар аз нахли болоят наме арзам ба хурмое

اگر از نخل بالایت نمی ارزم به خرمایی

Кабоби хоми сӯзиро ҳариф чошнӣ донад

کباب خام سوزی را حریف چاشنی داند

Ки аз сӯзи ҷигар вақте чу ман пухтаи сети савдое

که از سوز جگر وقتی چو من پخته ست سودایی

Агар зер ва зибр шуд зарра , гӯ май шӯ , чаҳ бобаст ин

اگر زیر و زبر شد ذره، گو می شو، چه باب است این

Ки ёд ояд гуҳии хуршедро аз бе сарви пое

که یاد آید گهی خورشید را از بی سرو پایی

Ту , эй оқил , ки аз хусрави сару сомони ҳамеи ҷӯӣ

تو، ای عاقل، که از خسرو سر و سامان همی جویی

Раҳо кун , ваа чаҳ май ҷӯии зи маҷнӯнӣу шайдое

رها کن، وه چه می جویی ز مجنونی و شیدایی