Ду чашми маст туро нест аз ҷаҳони хабарӣ

دو چشم مست ترا نیست از جهان خبری

Ки нштрии сет азон ғамзаҳо ба ҳар ҷгарӣ

که نشتری ست ازان غمزه ها به هر جگری

Ту дории ончӣ парӣ дорад аз латофат , лек

تو داری آنچه پری دارد از لطافت، لیک

Чаҳ фоида ки надории зи мардумӣ қадре

چه فایده که نداری ز مردمی قدری

Дилами ббрдӣ то дайгарӣ дар ӯ наравад

دلم ببردی تا دیگری در او نرود

Дареғ бошад бар ҷой чун туе дгарӣ

دریغ باشد بر جای چون تویی دگری

Матоъи ҷон ки ба ҳар ду ҷаҳонаш нафурӯшам

متاع جان که به هر دو جهانش نفروشم

Агар ту май талабии розӣам ба як назарӣ

اگر تو می طلبی راضیم به یک نظری

Чунон ба рӯй ту мустағриқам ки ёдӣ нест

چنان به روی تو مستغرقم که یادی نیست

Ки бар фарози фалаки Зуҳраи ист ё қамарӣ

که بر فراز فلک زهره ایست یا قمری

Дар он замин ки туе пойро ба иззат на

در آن زمین که تویی پای را به عزت نه

Ки зер ҳар кафи поеи фурӯ шудаи сети сиррӣ

که زیر هر کف پایی فرو شده ست سری

Куҷост суҳбати он даври рФтодгон , фарёд

کجاست صحبت آن دور رفتادگان، فریاد

Ки умр рафт ва наомад зи рафтагони хабарӣ !

که عمر رفت و نیامد ز رفتگان خبری!

Маро ки обила шуд пои дил , туро чаҳ хабар

مرا که آبله شد پای دل، ترا چه خبر

Ки дар вилоят хубон накардае сафарӣ !

که در ولایت خوبان نکرده ای سفری!

Нагашт хуши дили ошиқ ба ангабини биҳишт

نگشت خوش دل عاشق به انگبین بهشت

Чаҳ дил буд ки тавоно буд ба гули шукрӣ

چه دل بود که توانا بود به گل شکری

Бабўс аз қабл хусрави остонаш , эй бод

ببوس از قبل خسرو آستانش، ای باد

Агар дар он сари кӯ рӯзӣ уфтадат гузарӣ

اگر در آن سر کو روزی افتدت گذری