Ман ашки бедилонро ханда май пиндоштами рӯзӣ

من اشک بیدلان را خنده می پنداشتم روزی

Кунун бар медиҳад тухмӣ ки ман мекоштам рӯзӣ

کنون بر می دهد تخمی که من می کاشتم روزی

Ҳам аввали рӯзи кони зулфи сиёҳами пеш чашм омад

هم اول روز کان زلف سیاهم پیش چشم آمد

Дил ман зад ки аз вай шом гардад чоштами рӯзӣ

دل من زد که از وی شام گردد چاشتم روزی

Ту , эй нохӯрдаи ҷоми ишқ , ҳушёрӣ макун даъвӣ

تو، ای ناخورده جام عشق، هشیاری مکن دعوی

Ки ман ҳам хешро ҳушёр май пиндоштами рӯзӣ

که من هم خویش را هشیار می پنداشتم روزی

Ду чашмам бар Рахш дода ба кӯяш дар нуҳум , пое

دو چشمم بر رخش داده به کویش در نهم، پایی

Ҳам аз хок дараш ин рахна май анбоштами рӯзӣ

هم از خاک درش این رخنه می انباشتم روزی

Дил аз дарди куҳани хӯни гашту маҳрӯмии бахтами байн

دل از درد کهن خون گشت و محرومی بختم بین

Каз оби дидаи розӣ бар дараш бнгоштми рӯзӣ

کز آب دیده رازی بر درش بنگاشتم روزی

Тугар бар ҷои дили дорӣ , маро гар нест дил бар ҷо

تو گر بر جای دل داری، مرا گر نیست دل بر جا

Мазан бар ҳоли ман таъна ки ман ҳам доштами рӯзӣ

مزن بر حال من طعنه که من هم داشتم روزی

Маломати сӯхти хусравро , ҳамаи подош онаст ин

ملامت سوخت خسرو را، همه پاداش آن است این

Ки бар аҳли маломати бад ҳаме ингоштам рӯзӣ

که بر اهل ملامت بد همی انگاشتم روزی