Гул омаду ҳама дар боғ бо майу ҷомӣ

گل آمد و همه در باغ با می و جامی

Ману харобаи ҳиҷру ғами гули андомӣ

من و خرابه هجر و غم گل اندامی

Ҳавоӣ дидан гул шуд , равои мадор , эй дӯст

هوای دیدن گل شد، روا مدار، ای دوست

Ки бе рахти гузаронами чунин хуши айёмӣ

که بی رخت گذرانم چنین خوش ایامی

зи ҷоми хеши фурӯи рези ҷуръае ба серум

ز جام خویش فرو ریز جرعه ای به سرم

Ки сурх рӯй шавам ,гар наме диҳии ҷомӣ

که سرخ روی شوم، گر نمی دهی جامی

Яке хабар ба гули нави ҳамеи расон , эй бод

یکی خبر به گل نو همی رسان، ای باد

Ки марди булбул ва ту дар шиканҷаи домӣ

که مرد بلبل و تو در شکنجه دامی

Чунин ки субҳи саодати ҳамеи дамади зи рахт

چنین که صبح سعادت همی دمد ز رخت

Чаҳ бошад ар дили моро саҳар кунӣ шомӣ

چه باشد ار دل ما را سحر کنی شامی

Хушами ман ар чаҳ ки дарди наҳуфта дар дил ҳаст

خوشم من ار چه که درد نهفته در دل هست

Ки бе киришмаи дарин дил наме зании гомӣ

که بی کرشمه درین دل نمی زنی گامی

Чаҳ пӯст боз кунам бо ту доғи пинҳон ро

چه پوست باز کنم با تو داغ پنهان را

Ки ҳаст сӯхта ҷонӣ кашида дар ҷомӣ

که هست سوخته جانی کشیده در جامی

Дилӣ ки пеши рахти лоф сабр зад мурдаи сет

دلی که پیش رخت لاف صبر زد مرده ست

Ки ҳеҷ зинда нагирад ба оташи оромӣ

که هیچ زنده نگیرد به آتش آرامی

Буд фузули харидории ту аз хусрав

بود فضول خریداری تو از خسرو

Ба ҷони умр ки ин насяаст ва он вомӣ

به جان عمر که این نسیه است و آن وامی