Шоҳи ҳасании вази матоъи некуии дории фироқӣ

شاه حسنی وز متاع نیکویی داری فراغی

Зибдт гар мекунӣ бар ҳоли мискинони димоғӣ

زیبدت گر می کنی بر حال مسکینان دماغی

Доғи ҳиҷронам на бас , холами зи рухи ҳам май намое

داغ هجرانم نه بس، خالم ز رخ هم می نمایی

Чанд сӯзам , ваа ки доғӣ менаҳй болои доғӣ

چند سوزم، وه که داغی می نهی بالای داغی

Гуҳ ба ман дуздидаи бинии гуҳ ба дуздии хештан ро

گه به من دزدیده بینی گه به دزدی خویشتن را

Назд ман ҷон доданаст ин , назд ёрӣ нест лоғӣ

نزد من جان دادن است این، نزد یاری نیست لاغی

Баҳри ин ҳоҷат ки бўки оеи шабӣ бар ман чу шоҳӣ

بهر این حاجت که بوک آیی شبی بر من چو شاهی

Май нуҳум аз сӯзи дили шабҳо ба ҳар Машҳади чароғӣ

می نهم از سوز دل شبها به هر مشهد چراغی

Об чашмам гуфт ҳолам бар дарат зон пас ту доне

آب چشمم گفت حالم بر درت زان پس تو دانی

Ҳам ту май доне ки набӯд бар расӯлони ҷузи балоғӣ

هم تو می دانی که نبود بر رسولان جز بلاغی

Ғунчаи дили пора пора гардадам чун ёдам ояд

غنچه دل پاره پاره گرددم چون یادم آید

Онк будам бо гули хандони худ рӯзӣ ба боғӣ

آنک بودم با گل خندان خود روزی به باغی

Чанд гуедам ки рафт аз гиряи чашмат , серума Эй кун

چند گوییدم که رفت از گریه چشمت، سرمه ای کن

Ман барин золим ҳаме хоҳам ба ҷои серумаи доғӣ

من برین ظالم همی خواهم به جای سرمه داغی

Ҳаст нолони сӯхтаи ҷонами марам , эй Кебеки раъно

هست نالان سوخته جانم مرم، ای کبک رعنا

Гар зи мурдор устихонӣ бишинавӣ бонги калоғӣ

گر ز مردار استخوانی بشنوی بانگ کلاغی

Ақлу ҳуш алҳмдллаҳ рафт , азин пас моу ишқат

عقل و هوش الحمدلله رفت، ازین پس ما و عشقت

Ёфт чун хусрави зи суҳбатҳои бе дардони фироқӣ

یافت چون خسرو ز صحبتهای بی دردان فراغی