Боз рӯй ту хӯни олӯдау ҷаъди ту тар аст

باز روی تو خون آلوده و جعد تو تر است

Зулфи мишкӣни турои боди сабои ҷилва гар аст

زلف مشکین ترا باد صبا جلوه گر است

Гули дамад дар чамани ҳасани ту аз хандидан

گل دمد در چمن حسن تو از خندیدن

Магари андари сари зулфи ту насим саҳар аст

مگر اندر سر زلف تو نسیم سحر است

То бзиру зибри рухи гулу сунбули дорӣ

تا بزیر و زبر رخ گل و سنبل داری

Сунбулу гул шуда аз рӯй ту зер ва зибр аст

سنبل و گل شده از روی تو زیر و زبر است

Ҳар ки дид он хати ту ғолия доранд аз ашк

هر که دید آن خط تو غالیه دارند از اشک

Холи мишкӣни ту худ ғолияи дон дигар аст

خال مشکین تو خود غالیه دان دگر است

Накушояд магари он лаҳза ки лаб бигушое

نگشاید مگر آن لحظه که لب بگشایی

Ҷаъди шукр ки гиреҳ бар гиреҳ аз нешикар аст

جعد شکر که گره بر گره از نیشکر است

Васли ту ҳеҷ фаромӯши з дил ме нашавад

وصل تو هیچ فراموش ز دل می نشود

Гўиёи лутфи малики зодаи хуршед фар аст

گوییا لطف ملک زاده خورشید فر است