Ҳазор шукри худоро ки чун ту дилдорӣ

هزار شکر خدا را که چون تو دلداری

Намӯд рӯй ба ман баъди муддатии ёрӣ

نمود روی به من بعد مدتی یاری

Кунун забуни хаёлоти ғамзаҳои туам

کنون زبون خیالات غمزه های توام

Миёни маҷлиси мисатони чунонкии ҳушёрӣ

میان مجلس مستان چنانکه هشیاری

Ту Юсуфӣ ва ман аз нақди ҷони харидорат

تو یوسفی و من از نقد جان خریدارت

Биё бигӯ ки наёбӣ чу ман харидорӣ

بیا بگو که نیابی چو من خریداری

Агар чаҳ ҳасани ту аз офтоб андак нест

اگر چه حسن تو از آفتاب اندک نیست

Вале зи ҳасани ту андак тараст бисёре

ولی ز حسن تو اندک ترست بسیاری

Агар чаҳ бори ҷафои ту ҳар касе накушуд

اگر چه بار جفای تو هر کسی نکشد

Ман заъифи ҷФокши ҳамаи кашами борӣ

من ضعیف جفاکش همه کشم باری

Ҳазор таъна чаҳ гӯйӣ ки аз серум бархез

هزار طعنه چه گویی که از سرم برخیز

Каси ин сухан накунад хосса бо ту чун ёрӣ

کس این سخن نکند خاصه با تو چون یاری

Ҷафо кунӣ вази ман узрхоҳӣ аз шухӣ

جفا کنی وز من عذرخواهی از شوخی

Чаҳ мекунӣ ва чаҳ май хоҳӣ аз гирифторӣ

چه می کنی و چه می خواهی از گرفتاری

Забони бойен қадре ранҷаи дор бар хусрав

زبان باین قدری رنجه دار بر خسرو

Кигар бгўидти он манӣ бигӯ оре

که گر بگویدت آن منی بگو آری