Рафт сармо ва сабо медиҳад аз гули хабарӣ

رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری

Пас азин моу лаби ҷӯйу рухи сими барӣ

پس ازین ما و لب جوی و رخ سیم بری

Аз паии онкӣ дар оянд биҳиштии рӯйон

از پی آنکه در آیند بهشتی رویان

Боғи гӯйӣ ки кушодаст зи фирдавси дарӣ

باغ گویی که گشادست ز فردوس دری

Некӯён дар чаману дидаи наргис бар гул

نیکویان در چمن و دیده نرگس بر گل

Бо чунон чашм , дариғо ки надорад назарӣ

با چنان چشم، دریغا که ندارد نظری

Ғунчагар даъвии мастурӣ ва мастӣ ме кард

غنچه گر دعوی مستوری و مستی می کرد

Баъд аз он байняш аз дасти сабои ҷомаи дарӣ

بعد از آن بینیش از دست صبا جامه دری

Туу саҳни чаман , эй мурғ ва ману кӯй касе

تو و صحن چمن، ای مرغ و من و کوی کسی

Ки туро ҳаст ба гули ишқу маро бо шукрӣ

که ترا هست به گل عشق و مرا با شکری

Булбул аз тезии овоз ҷигарҳо бшикофт

بلبل از تیزی آواز جگرها بشکافت

Мурда бошад ки надорад зи ҷароҳати асарӣ

مرده باشد که ندارد ز جراحت اثری

Сарвро фохта мегуфт ки сарсабзи бимон

سرو را فاخته می گفت که سرسبز بمان

Гар чаҳ аз шох ҷавонят нахурдем барӣ

گر چه از شاخ جوانیت نخوردیم بری

Хусрави ин сиккаи гуфтор ки дар мадҳ ту зад

خسرو این سکه گفتار که در مدح تو زد

Ғарази ихлос ту будаст на сим ва на зарӣ

غرض اخلاص تو بودست نه سیم و نه زری