Сад ҳазорон офарини ҷони офарини пок ро

صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

Кофаред аз обу гули сарвӣ чу ту чолок ро

کآفرید از آب و گل سروی چو تو چالاک را

Талх май гӯйӣ ва ман май бинмт аз давру бас

تلخ می‌گویی و من می‌بینمت از دور و بس

Заҳр кӣ ояд фурӯ гар нанигарам тирёк ро

زهر کی آید فرو گر ننگرم تریاک را

Ғунчаи дили таҳ ба таҳ беглрхон хӯнаст аз онк

غنچهٔ دل ته به ته بی‌گلرخان خونست از آنک

Бӯстони зиндони намояди мардуми ғамнок ро

بوستان زندان نماید مردم غمناک را

Чун турои байнам , ҳам аз чашми худам дар рашк , аз онк

چون ترا بینم، هم از چشم خودم در رشک، از آنک

Кардтар домани рахти ин чашмҳои пок ро

کرد تردامن رخت این چشم‌های پاک را

Гар ба Кувайти хок гирдам нест ғам , лекин ғам аст

گر به کویت خاک گردم نیست غم، لیکن غم است

Каз сар Кувайт бихоҳад боди баради ин хок ро

کز سر کویت بخواهد باد برد این خاک را

Шҳсўоро , айб фитрокаст сайд чун манӣ

شهسوارا، عیب فتراک است صید چون منی

Гоҳ бастан узрхоҳӣ кун зи ман фитрок ро

گاهِ بستن عذرخواهی کن ز من فتراک را

Чун дилам зу чок шуд , эй пндгў , розии ним

چون دلم زو چاک شد، ای پندگو، راضی نیم

Аз раги ҷони худ ар дузӣ дар ин дили чок ро

از رگ جان خود ار دوزی در این دل چاک را

Чашма умрасту халқӣ дар пайаш , ҳайфӣ қавӣаст

چشمهٔ عمرست و خلقی در پی‌اش، حیفی قویست

Ошноӣ бо чунон дарё , чунин хошок ро

آشنایی با چنان دریا، چنین خاشاک را

Нолаи ҷонсӯзи хусрави кӯ ба дилҳо шуъла зад

نالهٔ جانسوز خسرو کو به دل‌ها شعله زد

Раҳматии номўхти он сангини дили нобок ро

رحمتی نآموخت آن سنگین‌دل ناباک را