То хаёл рӯй ӯро дида дар таб дида аст

تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

Мардуми чашмам ба хӯн дар ашки мо ғалтида аст

مردم چشمم به خون در اشک ما غلتیده است

То чаро бо шамъи рӯйиши оташи таб ёр шуд

تا چرا با شمع رویش آتش تب یار شد

Дил чу дӯди зулф ӯ бар худ басӣ печида аст

دل چو دود زلف او بر خود بسی پیچیده است

Бар лабаш ҳар доғи ҷонсӯзӣ ки бас тбхолаҳ шуд

بر لبش هر داغ جانسوزی که بس تبخاله شد

Зон ҷароҳат бар дилу ҷони ман шӯрида аст

زان جراحت بر دل و جان من شوریده است

Дӯш бар болини ёрами шамъ аз ғами пеши ман

دوش بر بالین یارم شمع از غم پیش من

То саҳари бечора бар ҷони ҳамчуи ман ларзида аст

تا سحر بیچاره بر جان همچو من لرزیده است

Чун ба нӯки ғамзаи он бут аз лаби ман хӯни кушод

چون به نوک غمزه آن بت از لب من خون گشاد

Дар тани ман ҳам зи ғайрати хӯни ман шӯрида аст

در تن من هم ز غیرت خون من شوریده است

Чун надорад тоқатӣ каз оби хезади дамӣ

چون ندارد طاقتی کز آب خیزد دمی

Наргиси бемори ёрами дарди сар чун дида аст

نرگس بیمار یارم درد سر چون دیده است

Дӯш чун омад хаёли сарви қадаши пеши ман

دوش چون آمد خیال سرو قدش پیش من

То саҳари хусрав ба ҷояши гирд сар гардӣда аст

تا سحر خسرو به جایش گرد سر گردیده است