Барг рез омаду барги гул ва гулзор бирафт

برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

Сурхи рӯеи рухи лола ва гулнор бирафт

سرخ رویی رخ لاله و گلنار برفت

Сарви бушковату чаман сабз шуд ва наргис хуфт

سرو بشکفت و چمن سبز شد و نرگس خفت

Гӯ , бирав , аз бар ман ин ҳама , чун ёр бирафт

گو، برو، از بر من این همه، چون یار برفت

Назд ман боди хазони дӯши ғубори олӯда

نزد من باد خزان دوش غبار آلوده

Омад ва гуфт ки сарви ту з гулзор бирафт

آمد و گفت که سرو تو ز گلزار برفت

Хостам то биравам дар талаби рафтаи хеш

خواستم تا بروم در طلب رفته خویش

Ёдам омад рух ӯ , пои ман аз кор бирафт

یادم آمد رخ او، پای من از کار برفت

Дар давиди ашк чу боз омадан хеш надид

در دوید اشک چو باز آمدن خویش ندید

Дили биндохти ҳам андари раҳ ва хўнбор рафт

دل بینداخت هم اندر ره و خونبار رفت

Хӯни дилгар чаҳ ки бисёр бирафт , андак монад

خون دل گر چه که بسیار برفت، اندک ماند

Сабр ҳар чанд ки буд андак , бисёр бирафт

صبر هر چند که بود اندک، بسیار برفت

Боди хории зи раҳи глрх ман ме оварад

باد خاری ز ره گلرخ من می آورد

Ҷонам овехт дарон хор ва гирифтор бирафт

جانم آویخت دران خار و گرفتار برفت

Ҳар чаҳ аз ақл фузун шуд ҳамаи умрами ҷӯи ҷӯ

هر چه از عقل فزون شد همه عمرم جو جو

Андари ин ғорати ғам , ҷумла ба як бор бирафт

اندر این غارت غم، جمله به یک بار برفت

Гила кард он бути ширини з бар хусрави ҷуст

گله کرد آن بت شیرین ز بر خسرو جست

Хула кард он гули насрини зибр хор бирафт

خله کرد آن گل نسرین زبر خار برفت