Ганҷи ишқи ту ниҳон шуд дар дили вайрони мо

گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

намезанад зон шуълаи доими оташӣ дар ҷони мо

می زند زان شعله دایم آتشی در جان ما

эй табиб аз мо гузар , дармони дарди мо мҷўӣ

ای طبیب از ما گذر، درمان درد ما مجوی

То кунад ҷонони мо аз лутфи худ дармони мо

تا کند جانان ما از لطف خود درمان ما

Юсуфи аҳди худии ту , эй санам бо ин ҷамол

یوسف عهد خودی تو، ای صنم با این جمال

намерасад шоҳии туро бар дилбарон , султони мо

می رسد شاهی ترا بر دلبران، سلطان ما

Даии хиромон дар чамани ногуҳи гузаштӣ лола гуфт

دی خرامان در چمن ناگه گذشتی لاله گفت

Нест мисли он санавбар дар ҳамаи бустони мо

نیست مثل آن صنوبر در همه بستان ما

Аз табу тоби ғами ҳиҷрон чу моро дил бсухт

از تب و تاب غم هجران چو ما را دل بسوخت

Худ нагуфтӣ ин гузар чунаст дар ҳиҷрони мо

خود نگفتی این گذر چونست در هجران ما

Чашм мо мегуяд аз сӯзи ғамати шаб то ба рӯз

چشم ما می گوید از سوز غمت شب تا به روز

Ҳеҷ раҳмии ноидт бар дидаи гирёни мо

هیچ رحمی نایدت بر دیده گریان ما

намекунам шодӣ ки гуфтои ғамзаи ?ут аз нози дӯш

می کنم شادی که گفتا غمزه ات از ناز دوش

Хсрўо , наздики он шӯ то шӯии қурбони мо

خسروا، نزدیک آن شو تا شوی قربان ما