Куштаи теғи ҷафояти дили дарвеш ман аст

کشته تیغ جفایت دل درویش من است

Хастаи тири балояти ҷигари риш ман аст

خسته تیر بلایت جگر ریش من است

Неки хоҳӣ ки кунад манъи зи ишқи ту маро

نیک خواهی که کند منع ز عشق تو مرا

Мункирии дон ба ҳақиқат ки бидонадяш ман аст

منکری دان به حقیقت که بداندیش من است

Ҳар гуруҳеи бгзиднд ба олами динӣ

هر گروهی بگزیدند به عالم دینی

Ошиқии дайни ман ва бе хабарии кеш ман аст

عاشقی دین من و بی خبری کیش من است

Сабр дорам каму шавқи рух ӯ аз ҳад беш

صبر دارم کم و شوق رخ او از حد بیش

Ғайр азин нест дигар ҳар чаҳ кам ва беш ман аст

غیر ازین نیست دگر هر چه کم و بیش من است

Гуфтам , аз нӯши лабати ком ки ёбад , гуфто

گفتم، از نوش لبت کام که یابد، گفتا

Онкии маҷрӯҳтар аз ғамза чун неш ман аст

آنکه مجروح تر از غمزه چون نیش من است

Гар дил аз мо бибаред ва ба ту пайваст , чаҳ бок

گر دل از ما ببرید و به تو پیوست، چه باک

Ошно бо туу бегонаи зи ман , хеш ман аст

آشنا با تو و بیگانه ز من، خویش من است

Ҷони азин бодияи хусрав , натавон барад ба ҷаҳд

جان ازین بادیه خسرو، نتوان برد به جهد

Оҳи азин водии хунхор ки дар пеш ман аст

آه ازین وادی خونخوار که در پیش من است