Ҳар киро дар сари зулфи санамӣ дастрасӣ аст

هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

Баравадгар ба сари моҳи ҳамон ришта бас аст

برود گر به سر ماه همان رشته بس است

Ҳеҷ кас нест ки ӯро ба ҷаҳон дардӣ нест

هیچ کس نیست که او را به جهان دردی نیست

Вонкаҳ дардяш набошад ба ҷаҳони ҳеҷ кас аст

وانکه دردیش نباشد به جهان هیچ کس است

Пухта шуд дар ҳаваси дӯсти дилами бирёнам

پخته شد در هوس دوست دلم بریانم

Биҷузи ин ҳар чаҳ ки пухти ин дили бирён ҳавас аст

بجز این هر چه که پخت این دل بریان هوس است

Глрхо , рӯй ту онро ки дар омад дар чашм

گلرخا، روی تو آن را که در آمد در چشم

Ҳар киро гул ба ду чашм оядаш ӯ ҳам чу хас аст

هر که را گل به دو چشم آیدش او هم چو خس است

Ошиқони рости шаби вопасӣ аз рӯзи ҳаёт

عاشقان راست شب واپسی از روز حیات

Зулф каз рӯй чу рӯзат қадре боз пас аст

زلف کز روی چو روزت قدری باز پس است

Зулфи ту дар дилам омад , нафасам баста бимонад

زلف تو در دلم آمد، نفسم بسته بماند

Зор мегарему чандингар ҳам дар нафас аст

زار می گریم و چندین گر هم در نفس است

Аз лаби худ шукрии даҳ ки зи ҳасрати хусрав

از لب خود شکری ده که ز حسرت خسرو

Дасти молону рухи олӯда ба хӯн чун магас аст

دست مالان و رخ آلوده به خون چون مگس است