Рўзгорист ки дар хотирами ошӯб ва фалонаст

روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست

Рӯзгорам чу сари зулфи парешонаш аз онаст

روزگارم چو سر زلف پریشانش از آنست

Дар ҳамаи шаҳр чу афсона бигуфтанд зану мард

در همه شهر چو افسانه بگفتند زن و مرد

Қиссаи мо ки баронем ки аз халқ ниҳон аст

قصه ما که برانیم که از خلق نهان است

Ҳамчунон дар ақаб рӯй накӯ меравадам дил

همچنان در عقب روی نکو می رودم دل

Гар ҳаме хонд , вагарна , чаҳ кунад , мӯии кшонст

گر همی خواند، وگرنه، چه کند، موی کشانست

Гунаҳ аз ҷониб мо мекунад ва мешаканд аҳд

گنه از جانب ما می کند و می شکند عهد

Ҳар чаҳ фармоед ,гар чаҳ на чунонаст , чунонаст

هر چه فرماید، گر چه نه چنانست، چنانست

Ҳокимаст , ар бикашад , вар накушуд , ё бинавозад

حاکم است، ار بکشد، ور نکشد، یا بنوازد

Чаҳ кунам , бар сари мамлуки худаш тарк равонаст

چه کنم، بر سر مملوک خودش ترک روانست

Мо ҳамонем ки будему зи ёдат ба иродат

ما همانیم که بودیم و ز یادت به ارادت

Ёри мушкил ҳама онаст ки бо мо на ҳамонаст

یار مشکل همه آنست که با ما نه همانست

намеравад ғофил ва онгаҳ накунад низ нигоҳӣ

می رود غافل و آنگه نکند نیز نگاهی

Зон ки хусрави зи пеши наъраи занони ҷомаи дронст

زان که خسرو ز پیش نعره زنان جامه درانست