Боз шаб омаду хоб аз сари ман берун рафт

باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

То шабам чун гузарад , рӯз надонам чун рафт

تا شبم چون گذرد، روز ندانم چون رفت

Мӯнисам нест ба ҷузи гӯшаи ғам бе ту , аз онк

مونسم نیست به جز گوشه غم بی تو، از آنک

Ҳар ки омад зи пай дидан ман маҳзун рафт

هر که آمد ز پی دیدن من محزون رفت

Сар ба болин наниҳодам зи фироқи ту шабӣ

سر به بالین ننهادم ز فراق تو شبی

Ки на то рӯз ба болини зи ду чашмам хӯн рафт

که نه تا روز به بالین ز دو چشمم خون رفت

Ин нсорист ки ҷузи хок қабулаш накунад

این نثاریست که جز خاک قبولش نکند

Бар дарат ҳар чаҳ азин дида дар макнун рафт

بر درت هر چه ازین دیده در مکنون رفت

Ду худованд ба як хона мувофиқ набӯд

دو خداوند به یک خانه موافق نبود

Ту даруни омадем дар дилу ҷон берун рафт

تو درون آمدیم در دل و جان بیرون رفت

Ман на танҳоем дар аҳди ту бедили монда

من نه تنهایم در عهد تو بیدل مانده

Ки дили шаҳрӣ азон наргиси пар афсун рафт

که دل شهری ازان نرگس پر افسون رفت

Марги Фарҳод на он буд ҳалоки ширин

مرگ فرهاد نه آن بود هلاک شیرین

Ки барояшони зи ҷудои ғаму дард афзӯн рафт

که برایشان ز جدایی غم و درد افزون رفت

Куштани ин буд ки ширини сӯии Фарҳоди гузашт

کشتن این بود که شیرین سوی فرهاد گذشت

Мурдани он буд ки Лайлӣ ба сар маҷнӯн рафт

مردن آن بود که لیلی به سر مجنون رفت

Ҳамаро доғ кунад ё раб ва дар ӯ нарасад

همه را داغ کند یا رب و در او نرسد

ё раби хусрав каз дасти ту бар гардун рафт

یا رب خسرو کز دست تو بر گردون رفت