Боди наврӯз чу дунболаи ҷон мо дошт

باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

Дили моро асарии буи касе шайдо дошт

دل ما را اثری بوی کسی شیدا داشت

Аз куҷои гашти падед , ин ҳамаи хубон , ёрб

از کجا گشت پدید، این همه خوبان، یارب

Осмон , ин чаҳ бало буд ки баҳр мо дошт ?

آسمان، این چه بلا بود که بهر ما داشت؟

Ишқ бинишаст ба ҷон , хона дил кард хароб

عشق بنشست به جان، خانه دل کرد خراب

Ки ман сӯхтаро бар сари ин савдо дошт ?

که من سوخته را بر سر این سودا داشت؟

Халқ гӯйанд кигар ҷонат ба кораст , мубин

خلق گویند که گر جانت به کار است، مبین

Чаҳ кунам чун натавонам дили худ бар ҷо дошт

چه کنم چون نتوانم دل خود بر جا داشت

Наравад боғ , казон дида ки дидат хусрав

نرود باغ، کزان دیده که دیدت خسرو

Натавонад ба гулу лола нозебо дошт

نتواند به گل و لاله نازیبا داشت