На марои хоб ба чашм ва на марои дил дар даст

نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست

Чашму дил ҳар ду ба рухсори ту ошуфтау маст

چشم و دل هر دو به رخسار تو آشفته و مست

Парда бадаред , каси ин роз нахоҳад пӯшед

پرده بدرید، کس این راز نخواهد پوشید

Ғунчаи бшгоФт , сараш боз нахоҳад пайваст

غنچه بشکفت، سرش باز نخواهد پیوست

эй ки аз саҳари ду чашми ту , парӣ баста шавад

ای که از سحر دو چشم تو، پری بسته شود

Одамӣ нест ки чашм аз ту тавонад барбаст

آدمی نیست که چشم از تو تواند بربست

То ба гулзори ҷаҳони сарв баландат бархест

تا به گلزار جهان سرو بلندت برخاست

Ҳар ниҳолӣ ки нишонданд ба бустон бинишаст

هر نهالی که نشاندند به بستان بنشست

Баҳри хӯни рези марои даст чаҳ молии чандин ?

بهر خون‌ریز مرا دست چه مالی چندین؟

Хӯни ман ба ки бирезӣ ва бимолӣ бар даст

خون من به که بریزی و بمالی بر دست

Ҳар ки ҷон дар раҳи ҷонони надиҳади мурда буд

هر که جان در ره جانان ندهد مرده بود

Мурда ҳам бидиҳад , агар дар тан ӯ ҷонӣ ҳаст

مرده هم گر بدهد، در تن او جانی هست

Чашм хусрав натавон баст ки дар хоби мубин

چشم خسرو نتوان بست که در خواب مبین

Манъ ҳиндӯ натавон кард ки сӯрат мапурсат

منع هندو نتوان کرد که صورت مپرست