Шаб ва рӯз мебинолам зи ҷафои чашми мастат

شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستت

Чаҳ кунам ки дар нагирад ба дили ситами парастат

چه کنم که در نگیرد به دل ستم پرستت

Ба хами каманди зулфати ҳамаи олам андар омад

به خم کمند زلفت همه عالم اندر آمد

Ба чаҳ сони раҳами зи бандат , ба куҷои рӯми зи дастат

به چه سان رهم ز بندت، به کجا روم ز دستت

Дили ман ба хоки ҷӯӣ ва наёбяш аз ин пас

دل من به خاک جویی و نیابیش از این پس

Ки бимонад пой дар гули зи ғубори зулфи пастат

که بماند پای در گل ز غبار زلف پستت

Ҳамаи вақти шасти зулфати ман хастаро чу оташ

همه وقت شست زلفت من خسته را چو آتش

Ту чаҳ мекашӣ нагӯйӣ , ки чунин хушаст шастат

تو چه می کشی نگویی، که چنین خوش است شستت

Чу гушойӣ ва бабандӣ ба хумори чашми наргис

چو گشایی و ببندی به خمار چشم نرگس

Шаканд ҳазор тавбаи зи яке кушоди дастат

شکند هزار توبه ز یکی گشاد دستت

зи дилам ба боғи ҳасанати ҳамаи боди тунди хспд

ز دلم به باغ حسنت همه باد تند خسپد

Туе , ар чаҳ шохи нозук , натавон бад-ӣни шикастат

تویی، ار چه شاخ نازک، نتوان بدین شکستت

Набӯд фусурдагонро сари дўсткомии мо

نبود فسردگان را سر دوستکامی ما

Ки зи хӯн дида бошад май ошиқони мастат

که ز خون دیده باشد می عاشقان مستت

Набӯд ҳамеша хӯбӣ , з барои чашми бад ро

نبود همیشه خوبی، ز برای چشم بد را

Ту зкўаҳи ҳасан борӣ бидиҳ ин замон ки ҳастат

تو زکوة حسن باری بده این زمان که هستت

Нафасӣ нишину дили даҳ ки бирафт ҷони хусрав

نفسی نشین و دل ده که برفت جان خسرو

Бикшод чашми тирӣ ки зи нӯки ғамзаи хстт

بگشاد چشم تیری که ز نوک غمزه خستت